zondag 4 december 2016

I.M. PAUL DE WISPELAERE



Op zondagochtend 4 december 2016 verneem ik dat twee dagen geleden de Vlaamse schrijver Paul de Wispelaere op 88jarige leeftijd is overleden. Onmiddellijk voel ik een weemoedig soort wroeging, want zijn naam lijkt al zo lang uit mijn ‘systeem’, terwijl die ooit toch iets betekende. Wat was het, hoe zat het ook alweer?
        Was het eigenlijk niet Paul de Wispelaere die mijn dichterschap ‘officieel’ ontdekte of erkende? Ik zoek in mijn ordnermappen met correspondentie uit het carboon en vind zijn allereerste brief aan mij.


Ik, kunstacademiestudent, was pas 24, hij dus 46. Ivo Michiels was de volgende die me schreef, want mijn reeks ‘Vorsttocht’ werd inderdaad geplaatst in het Nieuw Vlaams Tijdschrift, werd daarmee mijn debuut in een erkend literair blad en dat vormde vervolgens ongetwijfeld mede een opstap naar uitgeverij Meulenhoff, waar ‘Vorsttocht’ de openingsreeks werd van mijn debuutbundel Cirkelgang.
        Maar alsof Nostalgia me nog niet genoeg bij de lurven heeft, leidt die me naar de boeken van Paul de Wispelaere. En het eerste dat ze me laat pakken is de roman Mijn levende schaduw, uitgave van 1975. Bizarre omslagtekening.
        Dan sla ik het boek dat ik decennia niet meer inkeek open en kijkt mijn geliefde uit die tijd me in drievoud aan…


Wat kan meer bij Paul de Wispelaere passen?