Ach, Europa, met in je steden
al de dieren die je benijden:
konden zij maar leven zoals jij leeft
in alle vier de seizoenen, zonder besef
van wat jou voortbracht, wat je ervan
maakte en hoe je het straks
achterlaat, heel de ravage.
Goudvissen in de Villa Borghese
zwemmen naar de rand van hun vijver
om door het water je op de kant
aan te spreken: dat het zo droefgeestig maakt
rond te moeten zwemmen
onder het gespiegel van een en al afbraak
der eeuwen terwijl uit bodemslijk
nietvergetenkunnen welig groeit.
Maar jij verstaat je niet
met zulke taal, gooit monter nog wat brood
dat je niet op kunt en gaat
benijdenswaardig rechtop verder.
Katten spreken je vanaf de tomben
van Montparnasse toe terwijl
jij er slechts loopt te lanterfanten in de zon:
dat het zo weemoedig maakt de ooit
befaamde namen boven eeuwen gebeente
te moeten zitten lezen, wetende dat
gekomen is wat komen moest,
hardsteenbarst, grafkettingroest.
Jij echter laat je met
zulke gedachten niet in, jij lacht
zo onbekommerd als bomen ruisen
en acht je voor altijd geschikt
voor kinderkermis en korte broek.
Ach, Europa, zie hoe onbedaarlijk
het om je voortvaart. O, jij die straks
gewoon gaat liggen om stilletjes te sterven
in een vuile hoek in een steegje,
tussen oude kranten, onder een struik
in het Retiropark, of in een kartonnen
doos in een schuurtje of een buitenwijkgarage.
__________________
Derde staat - (c) HB 1984, 2013, 2026