Afgelopen middag stond er zowaar geen rij voor de kassa bij de expositie Chez Matisse, dus maar meteen van de gelegenheid geprofiteerd. Toch bleek het aantal bezoekers in de tentoonstellingsruimten van H'ART nog tegenvallend groot. Het overgrote deel van de aanwezigen bestond uit medeboomers, en, ja hoor, er werd vlijtig gefotografeerd met veelal samen met betaal- en vervoerspasjes in een hoesje gestoken mobiele telefoons. Maar hierover had ik het gisteren al.
Wat mij, kijkend tussen hoofden en omhooggehouden apparaatjes door, spoedig weer opviel: dat Matisse niet met handen uit de voeten kon.
Ik schreef er al eens eerder over, na een bezoek aan het Matissemuseum in Nice:
"Uit ervaring weet ik dat handen (en ook voeten) tot de moeilijkste door een tekenaar te vatten anatomische details behoren. Bij het beoordelen van een getekende of geschilderde mensfiguur kijk ik onwillekeurig vrijwel meteen naar de verbeelding van handen, met vingers uiteraard. Rembrandt bijvoorbeeld, die kon er wat van! En lopend door de ruimten van het Matissemuseum valt het me bijna ogenblikkelijk weer op: hoe Picasso het in zijn vingers heeft! Maar Matisse? Vaak moffelt die handen en voeten weg, of hij komt er hoegenaamd niet aan toe. Op een gegeven moment sta ik voor een tekening waarin Matisse ook zijn eigen tekenende handen heeft meegetekend. Het is pijnlijk om te zien: eveneens uit ervaring weet ik dat menige ongetalenteerde scholier het er niet slechter vanaf zou brengen…"
Het meest gedrochtelijke van afgelopen middag was Matisse's behandeling, nee, mishandeling van de handen van dat meisje in de Roemeense blouse uit 1940.
Wat was dat daar voor een haast vormeloos tentakelgevecht!?
En laat nu niemand komen aanzetten met een kreet als "artistieke vrijheid" of soortgelijke pogingen tot rechtvaardiging. Een warboel die handen, in dat verder toch strakke en heldere schilderij.
Hij kon dit gewoon niet, Henri Matisse.
