maandag 18 november 2019

BENNO BARNARD LEEST

In het AD van 16 november 2019:


zaterdag 9 november 2019

BIJ HET BELUISTEREN VAN WAT PIANOMUZIEK



Wonderbaarlijk toch hoe na nochtans millennia mensheid
iemand, alleen, nog weer iets scheppen kan waar niemand
ooit op kwam maar wat niet gauw meer vergeten worden zal,
alsof het er al geheel bij hoorde in dit heelal, vanaf het begin,

zoals schijnbaar atypisch zo’n Gymnopédie eind negentiende
eeuw, nu typisch Satie; schandelijk dat wie het schiep het niet
eeuwig meemaken mag. Maar daar we sterven alleen erven we
zulke klanken, van een sterveling! Des te godgeklaagder dan.


donderdag 7 november 2019

ONTLASTING EN BOSSCHAGE


Elke ochtend zit ik nog even boven mijn ontlasting
met voor ogen een bosschage op een etsje van Palézieux,
wat lijnen, suggestieve vlekken, veel meer is niet nodig,
en ik bevind me weer tussen het onderhout van een klein
heel groot woud als geheel en al deelgenoot en onderdeel
van heel het mirakels digestieve bedrijf, met onder mij
wat deelnam aan mijn dromen, wat het wie weet mede
teweegbracht, dat wat werd van gebladerte en zaden, van
brood en vlees, alles wat ooit ter vertering uit vertering
rees, zoals dit etsje van Gérard de Palézieux (begraven
in Veyras),  gedrukt op papier, handgeschept, misschien
aan een rivier, en alles spoelt dan weldra weg van hier.


dinsdag 5 november 2019

NIMMER GEWILLIG



‘“Wil niet in de box!” riep je tegenstribbelend als kleuter,’
vertelde mijn moeder weer, teerhartig met een lach, ‘zo gauw
je de hekwerkspijlen van de kerkhofgraven zag, maar dat

weet je natuurlijk niet meer.’ Even teerhartig schudde ik
dan van nee, want net als toen in de schaduwen der rode
beuken wist ik sentimenteel: zo doe je je moeder geen zeer.

*

Nimmer gewillig schikte ik me in mijn vaders ‘Goedenacht’,
quasi grillig riep ik onderdrukt gillend in het donker me
zijn stem terug om ervan gewis te zijn dat hij niet stil zelf
voor altijd van me weggenomen was. ‘Pap?’ ‘Is er nog wat?’

Hoewel hij mijn antwoord altijd al wist: ‘Och, nee, niks.’
Hij overleed ’s ochtends, moest ik ver van hem af vernemen
in een nacht die beloofd had zo goed te worden als de dag.

Al dertig jaar roep ik hem mij dagelijks voor de geest.
Maar hoe moet dat dan met die man wanneer ik zelf weg-
gevoerd ben in de nacht om er voorgoed te zijn geweest?

donderdag 24 oktober 2019

AH, VERGETEN TE BESTELLEN?


AH..., VERGETEN TE BESTELLEN?

METEEN EVEN EEN MAILTJE NAAR


72 pagina's - prijs € 18 - inclusief verzendingskosten