'[...] de meeste figuren worden met initialen opgevoerd, ook al zijn ze herkenbaar voor wie het werk van Hertmans kent: vrouw S., dochter H. en zoon P., de schrijver W.R. die lang een voorbeeld was en met Hertmans breekt, de auteur B. die de vriendschap opzegt. Maar andere figuren worden niet (quasi) geanonimiseerd (Jozef Deleu bij een boude uitspraak, of een schrijver van experimenteel proza uit de jaren 70 met wie redelijk genadeloos wordt afgerekend). Waarom?'
Bovenstaande lees ik in de bespreking voor De Standaard van 24 september jongstleden door Carl De Strycker van Stefan Hertmans' Smeltwater en middagzon - Journalen 1990- 2000.
Ik heb er een meer dan flauw vermoeden van wie met 'auteur B.' wordt aangeduid. Maar dat boek ga ik niet lezen. Want voor je het weet voel ik me genoodzaakt om kwesties recht te zetten en het een en ander te staven met privé-correspondentie en eigen journaalwerk (waar eigenlijk niemand iets mee te maken heeft).
Of zou Stefan Hertmans in zijn dagboekenboek begrepen hebben en dus laten zien dat de uiteindelijk definitieve breuk tussen hem en auteur B. in eerste instantie niet zozeer te maken had met onderlinge verschillen in opvattingen op artistiek vlak maar met een andere hindernis?
In tegenstelling tot B werd Hertmans een A-auteur.
Wellicht heeft hij die status mede te danken aan juist de verwijdering van B. Als die niet zou hebben plaatsgevonden, zou hij bijvoorbeeld geen echtgenote S. uitdrukkelijk hebben kunnen bedanken, zoals hij kennelijk nu doet, voor haar kritische lectuur van zijn opgepoetste dagboeken in Smeltwater en middagzon, een uitgave die er dan überhaupt niet zou zijn gekomen.
Overigens was B zo nu en dan nog onnozel of vergeetachtig:
https://huubbeurskens.blogspot.com/2014/08/genese-van-een-titel.html
