Wat een fijn besef!
Onlangs publiceerden NRC en De Standaard gezamenlijk in rangorde de
vijftig beste Nederlandstalige literaire boeken van het eerste kwart van de
lopende eeuw, gebaseerd op de oordelen van 81 mensen ‘uit het literaire veld’
die er elk een persoonlijke top 10 voor hadden ingeleverd. Nou ben ik ten
enenmale tegen het tot zich nemen, beoordelen en rangschikken van literatuur alsof
het een competitieve discipline betreft. Het (mede) opstellen van dit soort
lijsten vind ik verwerpelijk want bedrieglijk, hoewel het anderzijds een goede kijk
verschaft op dominante gezindheden in de huidige cultuur.
Echter opeens doorstroomde me een
weldadig besef! Bij de voorstelling dat al die oordelende 81 mensen ‘uit het
literaire veld’ bijgevolg ook zeker zeven romans en wie weet nog een paar
verhalenbundels van mij hadden gelezen, op zijn minst gedeeltelijk…! Ik zag ze er feitelijk mee zitten, een voor een, aan een tafel, in een leunstoel, op een bed,
op een parkbank, in een trein, op een boot, onder een palmboom, onder een afdak
in de regen, allemaal, alles bij elkaar zeker 567 keer met een van mijn boeken. Geweldig toch?
– Je bent cynisch. Uit afgunst.
– Ik? Nee… Denk je?
– Stel dat de titel van een van je
boeken en dus je naam wél een of meerdere keren waren genoemd of dat die zelfs
deel uit hadden gemaakt van de top vijftig of zowaar van de beste tien in die
twee kranten, dan had je toch wel anders gepiept, namelijk triomfantelijk
gezongen?
– Hoogstwaarschijnlijk, ja.
– Zie je wel.
– Maar dan zou ik ook een ander
iermand zijn geweest.
– Hoe bedoel je?
– Iemand die andere boeken had
geschreven.
