Eunice! Ik weet niet
hoe – zomaar, leek het, kwam ik haar weer tegen, in een filmpje van meer dan
zeven jaar geleden over bodemverzakkingsproblemen in een Rotterdamse wijk: zij
werkzaam als manager of zoiets voor de gemeente. Geen idee van wat ze nu doet.
https://www.youtube.com/watch?v=T9xV97eu7Oo
Eunice behoort tot
die leerlingen aan wie ik goede herinneringen heb. Ik was een van haar docenten
in de bovenbouw. Oprecht en aardig was ze, en we mochten elkaar, meen ik te kunnen
zeggen. De middag dat de examenuitslag bekend was gemaakt en de geslaagden
waren uitgenodigd om ervoor naar school te komen, stond ik met de rector en een
paar collega’s in afwachting in de aula. Du moment dat Eunice en ik elkaar
zagen stormde ze op me af – ‘Huub!’ – en voordat ik het wist – ‘Ik ben
geslaagd!’ – vloog ze me in de armen. En toen ze al een tijdje van school was
hoorde ik opeens achter me mijn naam in de Amsterdamse Utrechtsestraat en bleek
ze de winkel waar ze wat bijverdiende te zijn uitgehold toen ze me langs had
zien lopen.
Goede en warme en dierbare
herinneringen heb ik aan tal van leerlingen uit mijn decennia als parttime docent
in Amsterdam. En ik durf te zeggen dat ik voor diverse leerlingen iets
positiefs heb kunnen betekenen. O, er was daarnaast ook altijd wel ergens een
leerling aan wie ik op grond van zijn of haar gedrag de pest had. Maar de
laatste tijd overvalt me steeds vaker de kwellende voorstelling, ja, het
stellige besef dat er leerlingen moeten zijn geweest, zonder dat ik het in de
gaten had want naar mij toe in stilte, die me niet mochten, die me misschien zelfs
verachtten, of die ik heb teleurgesteld door een gebrek aan aandacht, begrip,
bescherming of hulpvaardigheid. Hoe vaak moet ik tekortgeschoten zijn! Veel
vaker dan dat ik iets positiefs heb bewerkstelligd allicht.