dinsdag 12 april 2011

VOORDELEN VAN RELATIEVE ONBEKENDHEID

Een van de niet uit te vlakken voordelen van relatieve onbekendheid als schrijver is, dat je nog steeds heus verrast kunt worden, zoals hierdoor: een enthousiaste bespreking van de roman Noordzeepalmen die ik schreef toen de bespreker nog niet eens geboren was.
Ik heb dat boek nooit meer teruggelezen en ik weet, denk ik, ook waarom: niet omdat het schatplichtig is aan een door mij tot op de dag van vandaag bewonderde schrijver, maar omdat ik vrees dat ik met die roman bij die schrijver zelfs niet in de schaduw zal mogen staan, hem misschien zelfs verkeerd heb getaxeerd en daarmee heb vervormd.
Ik vermoed ook dat de bespreker gelijk heeft wanneer hij suggereert dat ik in dat boek beter niet zo direct naar Nabokov en diens roemruchte roman had kunnen verwijzen, dat suggestie voldoende en dus beter zou zijn geweest. Ik herinner me dat ik het niet aandurfde om het risico te lopen ervan te worden beticht dat ik deed alsof mijn neus bloedde. Wist ik veel dat er dertig jaar overheen zouden moeten gaan voordat iemand de spoedig zoek geraakte roman als een 'verborgen parel' zou opvissen.
Een ander voordeel van relatieve onbekendheid: dat je je bij het schrijven steeds minder aantrekt van dat soort omzichtigheden en angsten met het oog op vermeende recepties.